Guido Steenkiste



In deze tentoonstelling kijk ik terug op de voorbije 20 jaar dat klinkt nogal hoogdravend maar het is wel waar en In die 20 jaar is er veel gebeurd maar ja er gebeurt wel altijd wat dus zo uitzonderlijk waren die 20 jaar niet denk ik dan maar financiële crisis, Corona, ebola, oekraïne en gaza, om dan nog niet te vergeten dat we moeten besparen, het einde van de tunnel is wel of niet in zicht en DW is de meest bekende Vlaming maar ik wed dat Van Aert dat eerder is maar die doet dan niet mee in die koers.  In die zin zou ik mezelf zien als  een chroniqeur, een verslaggever, een archivaris, wel een beetje hoog gegrepen denk ik achteraf maar toch, een mens moet zichzelf een plaats geven en dan kom ik tot dit soort begrippen zonder dat ik in mijn schilderspraktijk constant denk aan die twintig jaar maar als ik ze zou omschrijven kom ik uit bij mijn jaren die dicht liggen bij die van Annie Ernaux, wiens boek je inzicht geeft hoe het er aan toe ging in die jaren en hoe wij ons voelden maar niet iedereen ziet het zo maar dat is met veel zaken zo.

De abstractie is mij lief nog zo’n goed klinkende zin in een inleiding tot mijn werk dat hier rondom mij hangt en waarvoor ik enigszins beduusd ben om het zo samen te zien en te zien dat ik vele straten en lanen in vlucht om mijn ding te doen, zoals ik altijd heb gedaan zonder mij af te vragen waarom maar in de innerlijke overtuiging dat ik met iets bezig ben dat gezien moet worden om bevraagd te worden om goed of niet goed gevonden te worden maar denk ik dan moet ik dat allemaal zeggen want het komt er op aan te kijken en te begrijpen of enkel maar verwonderd te zijn en te vragen wat heeft hij daar nu gedaan en zou hij dat wel kunnen maar daar twijfel ik ook altijd aan en ik sta dan te kijken wat er met dat doek gebeurt en hoe het er dan uit ziet en ik soms moeite heb om te zeggen dat ik het goed vind of helemaal niet en opnieuw begin en opnieuw en dat er iets heel anders ontstaat als je met de grove borstel werkt in plaats van met de fijne en omdat de hand soms andere richtingen zoekt om vrij te schilderen, zonder beperkingen, met de losse hand, zoekend naar evenwichten, frivool of ernstig, verwijzend en duidelijk of dromend. Maar de wereld raakt mij altijd zodat de werkelijkheid haar intrede doet, of beter het beeld van die werkelijkheid want een schilderij is enkel in zichzelf een werkelijkheid die kan verwijzen en ik bedenk dat dit goed klinkt en ik het moet herhalen  zodat jullie begrijpen wat ik wil zeggen maar dat hoeft niet want het zijn de schilderijen die moeten spreken en ik begrijp dat kijken en luisteren niet genoeg zullen zijn dat ik  jullie moet oproepen in de schilderijen aanwijzingen te zoeken die erin verzonken zijn nadat ik het werk heb afgesloten want dat is een bepalend moment het moment waarin ik begrijp dat alles voorbij is dat het doek spreekt en ik buiten spel gezet ben. Je kunt er corona in ontdekken, de kracht van de natuur, de aanval op onze landschappen, de oorlogen en vernielingen, de grenzen, de overmacht van de zee, de rust van de kreken. En ik bedenk dan dat ik in de vele jaren die voorbij zijn in mijn hersenen en visuele herinneringen strepen, lijnen, vormen, kleuren en composities heb gezien van de groten zoals Picasso, Kirchner, Dumas, Kiefer, Rothko, Jackson Pollock, De Kooning, onze eigen Raveel en De Keyser, Koen Van den Broek en ik heb  dit alles in een stroom die niet te stoppen is mee genomen, gekauwd en ingeslikt zoals je stoverij met frieten naar binnen slaat en je altijd herinnert hoe goed het smaken kan zonder maar één moment te denken dat die mannen benaderbaar zijn, ingehaald kunnen worden laat staan dat je Goya en andere klassiekers in je aderen zou kunnen spuiten. Bescheidenheid en stilte passen hier denk ik dan en daarom buig ik het hoofd en vraag begrip voor de vermetelheid mijn werk hier te tonen in de stad van Ensor, Kamagurka en andere heren en dames die mij hier zijn voorgegaan.



Na deze ontboezemingen past het respect op te brengen voor de verf en het materiaal dat ik gebruik, waarvoor ik betaal en soms roekeloos mee omga, als een vriend of vijand  gewillig of spartelend, dik of dun, sprekend of doods, beeldend of abstract. Als ik dit zeg denk ik aan het soms aarzelende begin, de twijfel over de aanpak, de onrust over de eerste streken, over de focus op zwart in de periode die kwam na de studie van strepen en kleur in de strepen en het schilderen van de bloemen van van Gogh in de academie,  Ik heb gehouden van zwart, een hele periode om, zoals ik wel meer doe, te bestuderen wat er mogelijk is, wat er uitkomt, waarin het proces zeker zo belangrijk is als het eindresultaat. Je kunt ervan uitgaan dat de verf mij soms stuurt, mij aanwijzingen geeft voor combinaties, die ik moet beoordelen, waarvoor ik kies of wegschilder wat ik eerst deed. Het is een zoektocht, binnen het onderwerp dat ook een zoektocht is, niet zozeer het onderwerp maar het beeld dat vorm moet krijgen, maar soms wegloopt van de vorm zoals ik dat voorzie en een andere vorm wordt die weer andere interventies noodzaakt. Een interventie kan het schilderij inhoudelijk wijzigen. Zoals een zwarte streep in een landschap het landschap aantast, wat in de werkelijkheid steeds weer gebeurt. 38 % van de natuur in Vlaanderen verkeert in een erbarmelijke toestand. Ik moet daar iets mee. Kan ik volstaan met 38 % te schilderen, of 38 % van het schilderij zwart te maken, niet met verf maar met allesverzengende teer? De schilder en de activist vallen hier samen, door een ander materiaal in te brengen zoals een activist door zijn activiteit ook de inhoud verandert.

Van deze zoektocht geeft deze tentoonstelling een beeld. Meer dan 20 jaar ligt besloten in een aantal werken die hier gepresenteerd worden. Ik hoop dat ze u raken, uw aandacht verdienen. Ze zijn een deel van onze geschiedenis.,



Guido Steenkiste

zomer 2026










Mijn archief



Oost - Vlaanderen
België
Information
Mail
Instagram